Σύνδεση/Εγγραφή

Δυσθυμία

Τι είναι η Δυσθυμία ή Επιμένουσα Καταθλιπτική Διαταραχή;

Η Δυσθυμία ή αλλιώς Επιμένουσα Καταθλιπτική Διαταραχή (ΕΚΔ) είναι μια διαταραχή της διάθεσης που χαρακτηρίζεται από επίμονα χαμηλή διάθεση και συναίσθημα θλίψης, απελπισίας και ευερεθιστότητας. Ενώ τα συμπτώματα της ΕΚΔ μπορεί να είναι λιγότερο σοβαρά από εκείνα της Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής (ΜΚΔ), η χρόνια φύση της καθιστά δύσκολη τη διαχείρισή της.

Η κύρια διαφορά μεταξύ ΕΚΔ και ΜΚΔ είναι η διάρκεια και η σοβαρότητα των συμπτωμάτων. Η ΕΚΔ διαρκεί τουλάχιστον δύο χρόνια, με τα συμπτώματα να εμφανίζονται στη μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου, ενώ η ΜΚΔ συνήθως περιλαμβάνει ξεχωριστά επεισόδια πιο σοβαρών καταθλιπτικών συμπτωμάτων που διαρκούν τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Μερικά άτομα μπορεί να εμφανίσουν τόσο ΕΚΔ όσο και ΜΚΔ, μια κατάσταση που αναφέρεται ως διπλή κατάθλιψη.

 

Διαγνωστικά κριτήρια της Δυσθυμίας

Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, Πέμπτη Έκδοση (DSM-5) περιγράφει τα ακόλουθα κριτήρια για τη διάγνωση της ΕΚΔ:

  • Καταθλιπτική διάθεση για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, για τις περισσότερες ημέρες για τουλάχιστον δύο χρόνια (ή ένα έτος σε παιδιά και εφήβους)
  • Παρουσία τουλάχιστον δύο από τα ακόλουθα συμπτώματα κατά την ίδια περίοδο των δύο ετών:
    • Μειωμένη όρεξη ή υπερκατανάλωση τροφής
    • Αϋπνία ή υπερυπνία
    • Χαμηλή ενέργεια ή κόπωση
    • Χαμηλή αυτοεκτίμηση
    • Κακή συγκέντρωση ή δυσκολία στη λήψη αποφάσεων
    • Αισθήματα απελπισίας
  • Κατά τη διάρκεια της διετίας, το άτομο δεν έμεινε ποτέ χωρίς συμπτώματα για περισσότερο από δύο μήνες κάθε φορά.
  • Τα συμπτώματα προκαλούν σημαντική δυσφορία ή έκπτωση σε κοινωνικούς, επαγγελματικούς ή άλλους σημαντικούς τομείς της λειτουργικότητας.
  • Η διαταραχή δεν αποδίδεται στις φυσιολογικές επιδράσεις μιας ουσίας ή άλλης ιατρικής κατάστασης και δεν εξηγείται καλύτερα από άλλη ψυχική διαταραχή.

 

Η διάγνωση της ΕΚΔ μπορεί να είναι δύσκολη, καθώς τα συμπτώματά της μπορεί να είναι διακριτικά και να επικαλύπτονται με εκείνα άλλων διαταραχών ψυχικής υγείας. Μια ολοκληρωμένη ψυχιατρική αξιολόγηση, συμπεριλαμβανομένου ενός λεπτομερούς ιατρικού ιστορικού, είναι απαραίτητη για την ακριβή διάγνωση της ΕΚΔ.

 

Πώς επιδρά η Δυσθυμία στις σκέψεις, τα συναισθήματα και την καθημερινή ζωή;

Τα άτομα με Δυσθυμία μπορεί να αισθάνονται διαρκώς θλιμμένα, απελπισμένα ή “πεσμένα στα τάρταρα”. Αυτή η επίμονη κακή διάθεση μπορεί να οδηγήσει σε αρνητικά μοτίβα σκέψης με αποτέλεσμα να υιοθετούν μια απαισιόδοξη αντίληψη του κόσμου, να αισθάνονται ανεπαρκείς, άχρηστοι ή ανίκανοι. Μπορεί να παλεύουν με την αναποφασιστικότητα και να δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει την παραγωγικότητα και τη συνολική απόδοσή τους στην εργασία ή το σχολείο.

Όσον αφορά στην καθημερινή ζωή, τα άτομα με Δυσθυμία μπορεί να χάσουν το ενδιαφέρον τους για δραστηριότητες που συνήθιζαν να απολαμβάνουν, να παλεύουν με χαμηλά επίπεδα ενέργειας και να δυσκολεύονται να ξεκινήσουν και να ολοκληρώσουν εργασίες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική απόσυρση, καθώς μπορεί να αισθάνονται πολύ κουρασμένοι ή αδιάφοροι για να συναναστραφούν με τους άλλους. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η συνεχιζόμενη κατάσταση κατάθλιψης μπορεί να προκαλέσει σημαντική δυσφορία και να επηρεάσει τις σχέσεις τους, την εργασία, τη σχολική εκπαίδευση και άλλους σημαντικούς τομείς της λειτουργικότητας.

Η Δυσθυμία μπορεί επίσης να επηρεάσει τη σωματική υγεία, με τα άτομα να αντιμετωπίζουν συχνά διαταραχές του ύπνου -είτε αϋπνία είτε υπερυπνία- και αλλαγές στην όρεξη ή το βάρος. Παρά τη χρόνια φύση της δυσθυμίας, με την κατάλληλη θεραπεία και υποστήριξη, τα άτομα μπορούν να διαχειριστούν τα συμπτώματά τους και να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους.

 

Παράγοντες Κινδύνου της Δυσθυμίας

Η ακριβής αιτία της ΕΚΔ είναι άγνωστη, αλλά πιθανότατα επηρεάζεται από έναν συνδυασμό γενετικών, βιοχημικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Μερικοί πιθανοί παράγοντες κινδύνου για ΕΚΔ περιλαμβάνουν:

  • Γενετική προδιάθεση: Η ύπαρξη οικογενειακού ιστορικού δυσθυμίας ή άλλων διαταραχών της διάθεσης μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα εμφάνισης δυσθυμίας.
  • Φύλο: Η δυσθυμία προσβάλλει τις γυναίκες συχνότερα από τους άνδρες. Οι λόγοι αυτής της διαφοράς δεν είναι πλήρως κατανοητοί, αλλά ορμονικοί παράγοντες μπορεί να παίζουν ρόλο.
  • Ηλικία: Η δυσθυμία μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά ο κίνδυνος φαίνεται να είναι υψηλότερος σε άτομα στις αρχές και στα μέσα της δεκαετίας των 20 ετών.
  • Χρόνιες σωματικές ασθένειες: Καταστάσεις όπως οι καρδιακές παθήσεις ή ο διαβήτης μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης δυσθυμίας.
  • Χρόνιες διαταραχές της ψυχικής υγείας: Τα άτομα με ιστορικό αγχώδους διαταραχής, διαταραχών προσωπικότητας ή άλλων διαταραχών ψυχικής υγείας είναι πιο επιρρεπή στην ανάπτυξη δυσθυμίας.
  • Τραυματικά ή στρεσογόνα γεγονότα: Η βίωση τραυματικών γεγονότων, ιδίως κατά την παιδική ηλικία, ή η υποβολή σε σημαντικές αλλαγές στη ζωή ή στρες, μπορεί να προκαλέσει δυσθυμία σε ορισμένα άτομα.
  • Διαταραχές χρήσης ουσιών: Τα άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα με το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν δυσθυμία.

 

Στρατηγικες πρόληψης της Δυσθυμίας

Αν και μπορεί να μην είναι δυνατή η πλήρης πρόληψη της ΕΚΔ, ορισμένες στρατηγικές μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση του κινδύνου και στη διαχείριση των συμπτωμάτων. Αυτές οι στρατηγικές περιλαμβάνουν:

  • Οικοδόμηση και διατήρηση υγιών κοινωνικών σχέσεων: Η κοινωνική υποστήριξη μπορεί να διαδραματίσει ζωτικό ρόλο στην πρόληψη και τη διαχείριση της ΕΚΔ.
  • Τακτική σωματική δραστηριότητα: Η άσκηση έχει αποδειχθεί ότι έχει θετικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία και μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου για εμφάνιση ΕΚΔ.
  • Διαχείριση του άγχους: Η εξάσκηση τεχνικών διαχείρισης του στρες, όπως η ενσυνειδητότητα, η βαθιά αναπνοή και η προοδευτική μυϊκή χαλάρωση, μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση των συμπτωμάτων και στην πρόληψη της εμφάνισης ΕΚΔ.
  • Έγκαιρη Αναζήτηση θεραπευτικής υποστήριξης: Εάν υποψιάζεστε ότι εσείς ή κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο μπορεί να παλεύει με ΕΚΔ, αναζητήστε βοήθεια όσο το δυνατόν νωρίτερα για να βελτιώσετε τις πιθανότητες επιτυχούς θεραπείας και ανάρρωσης.

 

Τρέχουσες Επιλογές θεραπείας

Η θεραπεία για την Επίμονη Καταθλιπτική Διαταραχή συνήθως περιλαμβάνει έναν συνδυασμό ψυχοθεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής. Οι πιο κοινές μορφές θεραπείας για ΕΚΔ περιλαμβάνουν:

  • Γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία (CBT): Η CBT βοηθά τα άτομα με ΕΚΔ να αναγνωρίσουν και να αμφισβητήσουν αρνητικά πρότυπα σκέψης και συμπεριφορές, αντικαθιστώντας τα με πιο θετικά και προσαρμοστικά.
  • Διαπροσωπική θεραπεία (IPT): Η διαπροσωπική θεραπεία εστιάζει στη βελτίωση των επικοινωνιακών δεξιοτήτων και των σχέσεων, στην αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η θλίψη, οι μεταβάσεις ρόλων και οι διαπροσωπικές διαφορές.
  • Ψυχοδυναμική θεραπεία: Αυτή η θεραπεία διερευνά τις ασυνείδητες ρίζες της ΕΚΔ και στοχεύει στην επίλυση υποκείμενων συναισθηματικών συγκρούσεων που συμβάλλουν στη διαταραχή.
  • Φαρμακευτική αγωγή: Τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα, όπως οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) και τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (TCAs), μπορούν επίσης να συνταγογραφηθούν για να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων της ΕΚΔ. Το θεραπευτικό πλάνο θα πρέπει να προσαρμόζεται στις συγκεκριμένες ανάγκες του ατόμου και μπορεί να απαιτεί προσαρμογές με την πάροδο του χρόνου.

Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας για ΕΚΔ ποικίλει από άτομο σε άτομο. Μερικά άτομα μπορεί να παρουσιάσουν σημαντικές βελτιώσεις στα συμπτώματά τους, ενώ άλλα μπορεί να συνεχίσουν να αγωνίζονται με χρόνια χαμηλή διάθεση. Η έγκαιρη παρέμβαση, η συνεπής συμμόρφωση στη θεραπεία και ένα ισχυρό δίκτυο υποστήριξης μπορούν να βελτιώσουν τις πιθανότητες επιτυχούς διαχείρισης της ΕΚΔ.

 

Επιπτώσεις της ηλικίας, του φύλου και του πολιτισμικού υποβάθρου

Η εκδήλωση και η εμφάνιση της δυσθυμίας μπορεί να επηρεαστεί από παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και το πολιτισμικό υπόβαθρο. Όσον αφορά στην ηλικία, η δυσθυμία μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή, αλλά διαγιγνώσκεται συχνότερα στην πρώιμη ενήλικη ζωή. Η πρώιμη έναρξη της διαταραχής, ιδίως στην παιδική ή εφηβική ηλικία, μπορεί να οδηγήσει σε πιο σοβαρά συμπτώματα και σε μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης άλλων καταστάσεων ψυχικής υγείας στην ενήλικη ζωή.

Στη Δυσθυμία παρατηρούνται επίσης διαφορές μεταξύ των δύο φύλων. Οι γυναίκες διαγιγνώσκονται με δυσθυμία συχνότερα από τους άνδρες. Η διαφορά αυτή μπορεί να οφείλεται σε συνδυασμό βιολογικών (π.χ. ορμονικές διακυμάνσεις), ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Οι γυναίκες μπορεί επίσης να είναι πιο πιθανό να αναζητήσουν βοήθεια για τα καταθλιπτικά συμπτώματα, γεγονός που οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά διάγνωσης.

Το πολιτισμικό υπόβαθρο παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές και αντιμετωπίζονται οι καταστάσεις ψυχικής υγείας όπως η δυσθυμία. Σε ορισμένους πολιτισμούς, τα συμπτώματα ψυχικής υγείας μπορεί να στιγματίζονται ή να παρεξηγούνται, οδηγώντας ενδεχομένως σε υποδιάγνωση και υποθεραπεία. Αντίθετα, σε πολιτισμούς όπου η ανοιχτή συζήτηση και η αντιμετώπιση των καταστάσεων ψυχικής υγείας είναι αποδεκτή και ενθαρρύνεται, τα άτομα μπορεί να είναι πιο πιθανό να αναζητήσουν βοήθεια και να λάβουν διάγνωση. Επιπλέον, η έκφραση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων μπορεί να διαφέρει από πολιτισμό σε πολιτισμό. Ως εκ τούτου, οι κλινικοί ιατροί θα πρέπει να είναι πολιτισμικά ευαίσθητοι, αναγνωρίζοντας και σέβοντας αυτές τις πολιτισμικές διαφορές κατά τη διάγνωση και τη θεραπεία της δυσθυμίας.

 

Προκλήσεις και υποστήριξη από την οικογένεια και την κοινότητα

Η Δυσθυμία θέτει σημαντικές προκλήσεις για τα άτομα και τις οικογένειές τους. Μία από τις βασικές προκλήσεις είναι η ευρέως διαδεδομένη παρανόηση ότι η κατάθλιψη, συμπεριλαμβανομένης της δυσθυμίας, δεν είναι μια “πραγματική” ασθένεια αλλά μάλλον μια ψυχική κατάσταση από την οποία μπορεί κανείς απλά να “ξεφύγει”. Αυτή η παρανόηση μπορεί να οδηγήσει σε στιγματισμό, με αποτέλεσμα τα άτομα με δυσθυμία να αισθάνονται απαξιωμένα ή παρεξηγημένα, γεγονός που μπορεί να επιδεινώσει τα συναισθήματα απελπισίας και απομόνωσης.

Οι οικογένειες και τα μέλη της κοινότητας μπορεί να δυσκολεύονται να κατανοήσουν τη χρόνια φύση της δυσθυμίας, περιμένοντας το άτομο να βελτιωθεί γρήγορα ή να αναρωτιούνται γιατί δεν βελτιώνεται παρά τη θεραπεία. Επιπλέον, τα συχνά ανεπαίσθητα συμπτώματα της δυσθυμίας, όπως η επίμονη θλίψη, η χαμηλή ενέργεια και η δυσκολία συγκέντρωσης, μπορεί να εκληφθούν λανθασμένα ως τεμπελιά ή ως αρνητικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητας, παρά ως σημάδια μιας σοβαρής κατάστασης ψυχικής υγείας.

 

Παρά τις προκλήσεις αυτές, οι οικογένειες και οι κοινότητες μπορούν να παρέχουν σημαντική υποστήριξη στα άτομα με Δυσθυμία:

  • Εκπαίδευση: Η εκμάθηση της φύσης, των συμπτωμάτων και της θεραπείας της δυσθυμίας μπορεί να βοηθήσει τις οικογένειες και τις κοινότητες να κατανοήσουν καλύτερα την κατάσταση. Αυτό μπορεί να μειώσει το στίγμα και να ενισχύσει ένα υποστηρικτικό περιβάλλον.
  • Ψυχοθεραπεία: Η οικογενειακή θεραπεία μπορεί να είναι ευεργετική, επιτρέποντας στα μέλη της οικογένειας να αποκτήσουν εικόνα της διαταραχής, να μάθουν στρατηγικές για να υποστηρίξουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα και να αντιμετωπίσουν τυχόν οικογενειακές δυναμικές που μπορεί να συμβάλλουν στο στρες ή στη διατήρηση της διαταραχής.
  • Ομάδες υποστήριξης: Οι ομάδες υποστήριξης τόσο προσωπικά όσο και διαδικτυακά, προσφέρουν μια πλατφόρμα για τα άτομα και τις οικογένειες να μοιραστούν εμπειρίες, συμβουλές και ενθάρρυνση.
  • Προώθηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας: Οι κοινότητες μπορούν να υποστηρίξουν τα άτομα προωθώντας την πρόσβαση σε τοπικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας και υποστηρίζοντας την ευαισθητοποίηση και την αποδοχή.

Μέσω αυτών των στρατηγικών υποστήριξης, τα άτομα με δυσθυμία μπορούν να αισθάνονται ότι γίνονται κατανοητά, αποδεκτά και ότι έχουν τη δυνατότητα να διαχειρίζονται αποτελεσματικά την κατάστασή τους.

 

Ιστορική αναδρομή και μελλοντικές προοπτικές

Η Δυσθυμία, γνωστή πλέον ως Επιμένουσα Καταθλιπτική Διαταραχή (ΕΚΔ), αναγνωρίζεται εδώ και πολλά χρόνια, αλλά μόλις στην τρίτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών (DSM-III) το 1980 ορίστηκε επίσημα και διακρίθηκε από τη μείζονα καταθλιπτική διαταραχή. Πριν από αυτό, τα άτομα με χρόνια χαμηλού βαθμού καταθλιπτικά συμπτώματα συχνά παρέμεναν αδιάγνωστα ή ομαδοποιούνταν με άλλες μορφές κατάθλιψης.

Με την πάροδο του χρόνου, η κατανόηση και η θεραπεία της δυσθυμίας έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Η ψυχοθεραπεία, ιδίως η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία και η διαπροσωπική θεραπεία, έχει αναγνωριστεί ως αποτελεσματικές για τη θεραπεία της δυσθυμίας, ενώ η εισαγωγή των εκλεκτικών αναστολέων επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs) και άλλων τύπων αντικαταθλιπτικών φαρμάκων προσέφερε πρόσθετες θεραπευτικές επιλογές.

Κοιτάζοντας προς το μέλλον, η έρευνα συνεχίζεται για την καλύτερη κατανόηση της βιολογικής βάσης της δυσθυμίας και για τον εντοπισμό παραγόντων κινδύνου που μπορεί να οδηγήσουν σε έγκαιρη ανίχνευση και παρέμβαση. Υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για το ρόλο της νευροαπεικόνισης και των γενετικών μελετών για την κατανόηση της αιτιολογίας και της εξέλιξης της διαταραχής.

Οι μελλοντικές θεραπείες μπορεί να περιλαμβάνουν όχι μόνο βελτιώσεις στην ψυχοθεραπεία και τη φαρμακοθεραπεία, αλλά και την ανάπτυξη καινοτόμων μεθόδων, όπως οι τεχνικές νευροδιαμόρφωσης. Η αύξηση της ευαισθητοποίησης και της κατανόησης του κοινού, η μείωση του στίγματος και η βελτίωση της πρόσβασης στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας αποτελούν κρίσιμα στοιχεία για τις μελλοντικές εξελίξεις στη διαχείριση της δυσθυμίας. Το μέλλον υπόσχεται πολλά για τα άτομα με δυσθυμία, με τη συνεχιζόμενη έρευνα και τις αναπτυσσόμενες θεραπείες να προσφέρουν ελπίδα για πιο αποτελεσματικές, εξατομικευμένες στρατηγικές θεραπείας.

Δυσθυμία ή Επιμένουσα Καταθλιπτική Διαταραχή (ΕΚΔ)
Ψάξε ανά κατηγορία...

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΑΓΧΟΥΣ

ΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Read more...

Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντμ. DSM-5

Oxford Ψυχιατρική Βασικές Αρχές, Harrison Paul, Cowen Philip, Burns Tom, Fazel Mina

Schramm E, Klein DN, Elsaesser M, Furukawa TA, Domschke K. Review of dysthymia and persistent depressive disorder: history, correlates, and clinical implications Lancet Psychiatry. 2020 Sep;7(9):801-812. doi: 10.1016/S2215-0366(20)30099-7.

Moore JD, Bona JR. Depression and dysthymia. Med Clin North Am. 2001 May;85(3):631-44. doi: 10.1016/s0025-7125(05)70333-3.

*Οι πληροφορίες παρέχονται μόνο για ενημερωτικό σκοπό. Δε θα πρέπει να θεωρηθούν υποκατάστατο της εξατομικευμένης Ψυχιατρικής εξέτασης, διάγνωσης και θεραπείας.

Read more...

Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντμ. DSM-5

Oxford Ψυχιατρική Βασικές Αρχές, Harrison Paul, Cowen Philip, Burns Tom, Fazel Mina

Schramm E, Klein DN, Elsaesser M, Furukawa TA, Domschke K. Review of dysthymia and persistent depressive disorder: history, correlates, and clinical implications Lancet Psychiatry. 2020 Sep;7(9):801-812. doi: 10.1016/S2215-0366(20)30099-7.

Moore JD, Bona JR. Depression and dysthymia. Med Clin North Am. 2001 May;85(3):631-44. doi: 10.1016/s0025-7125(05)70333-3.

*Οι πληροφορίες παρέχονται μόνο για ενημερωτικό σκοπό. Δε θα πρέπει να θεωρηθούν υποκατάστατο της εξατομικευμένης Ψυχιατρικής εξέτασης, διάγνωσης και θερπαείας.

Εάν δεν αισθάνεσαι καλά...

...μη ντραπείς να ζητήσεις βοήθεια!

Όλοι οι επαγγελματίες ψυχικής υγέιας είμαστε εδώ για να σε βοηθήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε! Μην αφήνεις τον εαυτό σου να το αντιμετωπίζει μόνος του όλο αυτό…αξίζεις να σου δώσεις τη στήριξη που χρειάζεσαι!

…κι αν σε φοβίζει να διασχίσεις μόνος/η σου αυτό το μονοπάτι, θέλω να ξέρεις ότι σε καμία περίπτωση δεν είσαι μόνος/η! Είμαστε πολλοί αυτοί που το διασχίζουμε, ακόμα κι αν δε γνωρίζουμε ακόμα ο ένας τον άλλον. Είμαστε όμως μια παρέα, που προσπαθεί κάθε μέρα, με νύχια και με δόντια, να φροντίσει τον ψυχικό της κόσμο…όσο δύσκολο κι αν είναι κάποιες φορές αυτό!

Μη διστάζεις λοιπόν! Ξεκίνα κι εσύ! Δε σου λέω ότι θα είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο…θα χρειαστεί επιμονή και υπομονή, αλλά με την κατάλληλη στήριξη, θα το δεις…μπορούν να γίνουν θαύματα! Όσο σκοτεινά κι αν βλέπεις τώρα τον κόσμο γύρω σου, τα χρώματα υπάρχουν εκεί έξω και μας περιμένουν!

Τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Important!

Είμαι η Χριστίνα Λαμπροπούλου – Ιατρός, Βιολόγος & Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Δημιούργησα το The Mind Rises σε μια προσπάθεια να συνδυάσω την αγάπη μου για την Ψυχική Υγεία & την Ψυχιατρική με τη δημιουργικότητα! Εδώ, υπάρχει χώρος για όλους όσους θέλουν να ακολουθήσουν το μονοπάτι προς την αυτοαγάπη, την ψυχική ηρεμία και την αυτεπίγνωση. Όλοι είναι καλοδεχούμενοι! Εάν θέλεις να ξεκινήσουμε μαζί να βαδίζουμε σε αυτό το μονοπάτι προσφέρω τόσο ατομικές, όσο και ομαδικές θεραπευτικές συνεδρίες! Μπορείς παράλληλα να εξερευνήσεις το themindrises.gr για να βρεις τα διάφορα διαμαντάκια που έχω κρυμμένα στις σελίδες του – ελπίζοντας ότι θα σε βοηθήσουν να φτάσεις εκεί που έχεις βάλει στόχο!

dr. Christine Labropoulou

Δρ Χριστίνα Λαμπροπούλου - Ιατρός