Σύνδεση/Εγγραφή

Διαταραχή Υπερφαγίας

Τι είναι η Διαταραχή Υπεραφαγίας;

Η Διαταραχή Υπερφαγίας, γνωστή και ως Διαταραχή Επεισοδίων Υπερφαγίας (Binge Eating Disorder), μια ψυχολογική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια κατανάλωσης ασυνήθιστα μεγάλων ποσοτήτων τροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα. Τα άτομα που πάσχουν από διαταραχή υπερφαγίας συχνά αισθάνονται έλλειψη ελέγχου κατά τη διάρκεια των επεισοδίων υπερφαγίας και τρώνε έως το σημείο έντονης δυσφορίας, ακόμη και όταν δεν πεινάνε σωματικά. Τα επεισόδια αυτά δεν ακολουθούνται από αντισταθμιστικές συμπεριφορές, όπως και στη νευρική βουλιμία, όπως η κάθαρση, η νηστεία ή η υπερβολική άσκηση, γεγονός που την καθιστά διακριτή από άλλες διατροφικές διαταραχές.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η διαταραχή υπερφαγίας δεν αφορά απλώς την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού. Αντίθετα, πρόκειται για το αίσθημα της αδυναμίας διακοπής ή ελέγχου του φαγητού. Η διαταραχή σχετίζεται με συναισθήματα δυσφορίας, συμπεριλαμβανομένης της αμηχανίας, της ενοχής ή της αηδίας σχετικά με την υπερφαγία, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη απομόνωση και να διαιωνίσουν τον κύκλο.

Η διαταραχή αυτή αναγνωρίζεται επίσημα στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (DSM-5) από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία. Είναι μία από τις πιο συχνές διατροφικές διαταραχές στις ΗΠΑ, επηρεάζοντας τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, τις φυλές και τις κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις.

 

Διαγνωστικά κριτήρια της Διαταραχής Υπερφαγίας

Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (DSM-5) παρέχει τα ακόλουθα κριτήρια για τη διάγνωση της Διαταραχής υπερφαγίας:

Επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας: Τα επεισόδια υπερφαγίας χαρακτηρίζονται και από τα δύο ακόλουθα:
  • Κατανάλωση, σε μια διακριτή χρονική περίοδο ( π.χ. μέσα σε διάστημα 2 ωρών), μιας ποσότητας τροφής που είναι σαφώς μεγαλύτερη από αυτήν που θα έτρωγαν οι περισσότεροι άνθρωποι σε παρόμοια χρονική περίοδο υπό παρόμοιες συνθήκες.
  • Αίσθηση έλλειψης ελέγχου στην κατανάλωση φαγητού κατά τη διάρκεια του επεισοδίου (για παράδειγμα, αίσθηση ότι δεν μπορεί κανείς να σταματήσει να τρώει ή να ελέγξει τι ή πόσο τρώει).

 

Τα επεισόδια αδηφαγίας συνδέονται με τρία (ή περισσότερα) από τα ακόλουθα:
  • Τρώει πολύ πιο γρήγορα από το φυσιολογικό.
  • Τρώει μέχρι να αισθανθεί δυσάρεστα πλήρεις.
  • Τρώει μεγάλες ποσότητες φαγητού ενώ δεν έχει το αίσθημα της σωματικής πείνας.
  • Τρώει μόνος του επειδή νιώθει αμηχανία για το πόσο πολύ τρώει.
  • Αίσθημα απέχθειας για τον εαυτό του, κατάθλιψης ή μεγάλης ενοχής μετά το φαγητό.
  • Παρουσιάζεται έντονη δυσφορία σχετικά με την υπερφαγία.

 

Η υπερφαγία εμφανίζεται, κατά μέσο όρο, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα για τρεις μήνες.

Η υπερφαγία δεν συνδέεται με την επαναλαμβανόμενη χρήση απρόσφορων αντισταθμιστικών συμπεριφορών (για παράδειγμα, κάθαρση) και δεν εμφανίζεται αποκλειστικά κατά την πορεία της νευρογενούς βουλιμίας ή της νευρογενούς ανορεξίας.

Πάντα να συμβουλεύεστε έναν επαγγελματία υγείας εάν υποψιάζεστε ότι εσείς ή κάποιος γνωστός σας μπορεί να υποφέρει από διατροφική διαταραχή.

 

Επίδραση στις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά

Η διαταραχή υπερφαγίας, είναι μια κατάσταση που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις ενός ατόμου, οδηγώντας συχνά σε έναν κύκλο συναισθηματικής δυσφορίας και ανθυγιεινών διατροφικών προτύπων.

Σκέψεις: Τα άτομα με υπερφαγία μπορεί να σκέφτονται συνεχώς το φαγητό και την κατανάλωση τροφής. Αυτές οι επίμονες σκέψεις συχνά διαπλέκονται με την αίσθηση ότι βρίσκονται εκτός ελέγχου, ιδίως κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Επιπλέον, παλεύουν συχνά με σκέψεις που σχετίζονται με τη δυσαρέσκεια για το σώμα, το φόβο της αύξησης του σωματικού βάρους και μια συνολική αρνητική εικόνα του εαυτού τους. Τέτοια μοτίβα σκέψεων μπορεί να γίνουν παρεμβατικά και διεισδυτικά, επηρεάζοντας σημαντικά την καθημερινή λειτουργικότητα και την ψυχική υγεία του ατόμου.

Συναισθήματα: Η υπερφαγία έχει βαρύ συναισθηματικό τίμημα για το άτομο. Ο κύκλος της υπερφαγίας και των επακόλουθων ενοχών, της ντροπής και της αηδίας για τον εαυτό μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική αναταραχή. Τα συναισθήματα ανεπάρκειας ή χαμηλής αυτοεκτίμησης είναι συνηθισμένα, συχνά τροφοδοτούμενα από την αντιλαμβανόμενη αδυναμία να ελέγξουν τις διατροφικές τους συνήθειες. Αυτά τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να διαιωνίσουν τον κύκλο της υπερφαγίας ως έναν τρόπο να ανακουφιστεί στιγμιαία η αγωνία, μόνο και μόνο για να προκαλέσει περισσότερο συναισθηματικό πόνο αργότερα.

Συμπεριφορά: Η χαρακτηριστική συμπεριφορά της υπερφαγίας είναι τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια κατανάλωσης υπερβολικά μεγάλων ποσοτήτων τροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σε αντίθεση με τη νευρική βουλιμία, τα επεισόδια αυτά δεν ακολουθούνται από αντισταθμιστικές συμπεριφορές όπως η κάθαρση ή η υπερβολική άσκηση. Αντ’ αυτού, τα άτομα μπορεί να τρώνε μέχρι να χορτάσουν δυσάρεστα, συχνά σε ιδιωτική ατμόσφαιρα λόγω αισθήματος ντροπής ή φόβου για την κρίση. Ως αποτέλεσμα, οι μυστικοπαθείς συμπεριφορές, όπως η απόκρυψη φαγητού ή το φαγητό σε απομόνωση, είναι συχνές.

Ο αντίκτυπος της υπερφαγίας εκτείνεται πέρα από τις διατροφικές συνήθειες, φτάνοντας στη σφαίρα της ψυχικής υγείας, της κοινωνικής λειτουργικότητας και της συνολικής ποιότητας ζωής. Είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωρίσουμε αυτές τις επιπτώσεις ως μέρος της διαταραχής και όχι ως προσωπικές αδυναμίες, καθώς αυτή η κατανόηση μπορεί να οδηγήσει σε αποτελεσματική θεραπεία και βελτίωση της ψυχικής υγείας.

 

Παράγοντες Κινδύνου της Διαταραχής Υπερφαγίας

Οι παράγοντες κινδύνου για τη Διαταραχή Υπερφαγίας, επίσης γνωστή ως υπερφαγία, είναι πολύπλευροι και περιλαμβάνουν μια σύνθετη αλληλεπίδραση γενετικών, ψυχολογικών και κοινωνικοπολιτισμικών παραγόντων.

Γενετική: Ο κίνδυνος ενός ατόμου να αναπτύξει διαταραχή υπερφαγίας μπορεί να αυξηθεί εάν έχει συγγενή πρώτου βαθμού που αντιμετωπίζει κάποια διατροφική διαταραχή.

Ψυχολογικοί παράγοντες: Αυτοί μπορεί να περιλαμβάνουν τη δυσαρέσκεια για το σώμα, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, τη χρόνια δίαιτα ή τον περιορισμό των τροφίμων και το ιστορικό τραυμάτων ή αρνητικών παιδικών εμπειριών. Ορισμένα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, όπως η τελειομανία και η παρορμητικότητα, μπορούν επίσης να αυξήσουν τον κίνδυνο.

Κοινωνικοπολιτισμικές επιρροές: Η διαβίωση σε μια κουλτούρα που δίνει μεγάλη αξία στο αδύνατο σώμα και στην εμφάνιση μπορεί επίσης να συμβάλει στην ανάπτυξη διαταραχής υπερφαγίας.

 

Στρατηγικές Πρόληψης της Διαταραχής Υπερφαγίας

Όσον αφορά στις στρατηγικές πρόληψης, είναι σημαντικό να επικεντρωθούμε στην προώθηση μιας θετικής εικόνας του σώματος, στην προώθηση υγιεινών διατροφικών συμπεριφορών και στην αντιμετώπιση των πιθανών ψυχολογικών παραγόντων κινδύνου.

Προώθηση μιας θετικής εικόνας σώματος: Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει δραστηριότητες που ενθαρρύνουν την εκτίμηση όλων των σωματικών σχημάτων και μεγεθών και αμφισβητούν τα μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς.

Προώθηση υγιεινών διατροφικών συμπεριφορών: Η προώθηση μιας ισορροπημένης σχέσης με το φαγητό και η αποθάρρυνση της αυστηρής δίαιτας μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει κατανάλωση φαγητού σε τακτικά διαστήματα, τήρηση των ενδείξεων πείνας και κορεσμού του σώματος και κατανάλωση ποικιλίας τροφίμων.

Αντιμετώπιση των ψυχολογικών παραγόντων κινδύνου: Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει ψυχοεκπαίδευση, συμβουλευτική ή ψυχοθεραπεία για την αντιμετώπιση της χαμηλής αυτοεκτίμησης, της τελειομανίας και άλλων σχετικών θεμάτων.

Όπως πάντα, η έγκαιρη παρέμβαση είναι ζωτικής σημασίας και θα πρέπει να αναζητείται επαγγελματική βοήθεια με το πρώτο σημάδι διαταραγμένης διατροφικής συμπεριφοράς.

 

Τρέχουσες επιλογές θεραπείας

Η θεραπεία της διαταραχής υπερφαγίας συχνά περιλαμβάνει ένα συνδυασμό ψυχοθεραπείας, φαρμακευτικής αγωγής και στρατηγικών αυτοφροντίδας. Ακολουθούν ορισμένες από τις συνήθεις επιλογές:

  • Γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία (CBT): Αυτή είναι η πιο τεκμηριωμένη μορφή θεραπείας για τη διαταραχή υπερφαγίας. Η CBT βοηθά τα άτομα να κατανοήσουν τη σχέση μεταξύ των σκέψεων, των συναισθημάτων και των συμπεριφορών τους και προσφέρει δεξιότητες για τη διαχείριση των ανθυγιεινών διατροφικών προτύπων.
  • Διαπροσωπική ψυχοθεραπεία (IPT): Αυτή η μορφή θεραπείας αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στις προσωπικές σχέσεις και τον ρόλο που αυτές μπορεί να διαδραματίσουν στην πυροδότηση επεισοδίων υπερφαγίας.
  • Διαλεκτική θεραπεία συμπεριφοράς (DBT): Η DBT μπορεί να βοηθήσει τα άτομα να διαχειριστούν καλύτερα το στρες και να ρυθμίσουν τα συναισθήματά τους, γεγονός που μπορεί να μειώσει την πιθανότητα εμφάνισης υπερφαγίας.
  • Φαρμακευτική αγωγή: Τα αντικαταθλιπτικά όπως οι εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI) έχει βρεθεί ότι βοηθούν ορισμένα άτομα μειώνοντας τα επεισόδια υπερφαγίας και περιορίζοντας τα συνοδά συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους. Η λισδεξαμφεταμίνη είναι το πρώτο φάρμακο που εγκρίθηκε πρόσφατα από τον FDA για τη θεραπεία μέτριας έως σοβαρής διαταραχής υπερφαγίας σε ενήλικες. Μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο της καταναγκαστικής διατροφικής συμπεριφοράς που σχετίζεται με τη διαταραχή, αλλά είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι δεν έχει εγκριθεί για την απώλεια βάρους.
  • Βαριατρική Χειρουργική: Σε ορισμένες σοβαρές περιπτώσεις παχυσαρκίας που σχετίζονται με υπερφαγία, μπορεί να εξεταστεί το ενδεχόμενο βαριατρικής χειρουργικής επέμβασης ως μέρος ενός συνολικού θεραπευτικού σχεδίου. Ωστόσο, είναι σημαντικό να αντιμετωπιστεί και η ψυχολογική πτυχή της διαταραχής.
  • Στρατηγικές αυτοφροντίδας: Η τακτική σωματική δραστηριότητα, ο επαρκής ύπνος και η ισορροπημένη διατροφή μπορούν να βελτιώσουν τη συνολική υγεία κι ευεξία, γεγονός που μπορεί να συμπληρώσει την επαγγελματική θεραπεία.

 

Σημειώστε ότι η θεραπεία πρέπει να γίνεται πάντα υπό την επίβλεψη ενός επαγγελματία υγείας, καθώς οι παραπάνω επιλογές μπορεί να μην είναι κατάλληλες για όλους και μπορεί να έχουν παρενέργειες. Είναι σημαντικό να συζητάτε διεξοδικά με τον υπεύθυνο γιατρό σας για να καθορίσετε ένα ολοκληρωμένο κι εξατομικευμένο σχέδιο θεραπείας.

 

Επιπτώσεις της ηλικίας, του φύλου και του πολιτιστικού υποβάθρου

Η συχνότητα εμφάνισης και η εμπειρία της διαταραχής υπερφαγίας μπορεί να επηρεάζεται από την ηλικία, το φύλο και το πολιτισμικό υπόβαθρο.

Ηλικία: Η υπερφαγία μπορεί να επηρεάσει άτομα όλων των ηλικιών, αλλά συχνά εντοπίζεται για πρώτη φορά στην εφηβεία ή στην πρώιμη ενήλικη ζωή, όταν καθιερώνονται οι συνήθειες διατροφής και τρόπου ζωής. Επιπλέον, οι σωματικές επιπλοκές της υγείας που σχετίζονται με την υπερφαγία και την παχυσαρκία, όπως ο διαβήτης ή οι καρδιακές παθήσεις, γίνονται πιο έντονες και δυνητικά επικίνδυνες καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν.

Φύλο: Όσον αφορά στο φύλο, η υπερφαγία φαίνεται να επηρεάζει τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες, αν και η φύση και ο αντίκτυπος της διαταραχής μπορεί να διαφέρει μεταξύ των δύο φύλων. Για παράδειγμα, οι γυναίκες μπορεί να είναι πιο πιθανό να βιώνουν ντροπή και ενοχές σχετικά με την υπερκατανάλωση τροφής και μπορεί να είναι πιο επιρρεπείς σε δίαιτες, οι οποίες μπορεί να επιδεινώσουν τους κύκλους περιορισμού και υπερφαγίας. Οι άνδρες μπορεί επίσης να βιώνουν αυτά τα συναισθήματα, αλλά οι κοινωνικές πιέσεις γύρω από την εικόνα του σώματος και τη δίαιτα είναι συχνά διαφορετικές για τους άνδρες και μπορεί να εκδηλωθούν με διαφορετικούς τρόπους.

Πολιτιστικό υπόβαθρο: Οι πολιτιστικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την εμφάνιση και την εμπειρία της υπερφαγίας. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί έχουν ποικίλες πρακτικές διατροφής, προσδοκίες σχετικά με τα γεύματα και πρότυπα σχετικά με το μέγεθος και το σχήμα του σώματος. Για παράδειγμα, σε κοινωνίες όπου το φαγητό είναι άφθονο και όπου τα μεγαλύτερα μεγέθη σώματος είναι λιγότερο αποδεκτά, μπορεί να υπάρχουν αυξημένοι κίνδυνοι για υπερφαγία. Οι πολιτισμικές νόρμες και πεποιθήσεις σχετικά με το φαγητό και την εικόνα του σώματος μπορούν επίσης να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιλαμβάνονται τη διατροφική τους συμπεριφορά, γεγονός που μπορεί να επηρεάσει το πότε και πώς αναζητούν βοήθεια.

 

Προκλήσεις και Υποστήριξη από την οικογένεια και την κοινότητα

Η παροχή υποστήριξης σε ένα άτομο με Διαταραχή Υπερφαγίας μπορεί να αποτελέσει πρόκληση. Απαιτεί όχι μόνο την κατανόηση της ίδιας της διαταραχής αλλά και την πλοήγηση στις συναισθηματικές καταστάσεις του ατόμου που μπορεί να ταλαντεύονται σημαντικά λόγω της ψυχολογικής δυσφορίας που συνδέεται με την υπερφαγία.

Η υποστήριξη της οικογένειας και της κοινότητας μπορεί να είναι καίριας σημασίας για τη διαχείριση αυτής της διαταραχής.Μπορούν να προσφέρουν συναισθηματική υποστήριξη, να ενθαρρύνουν υγιείς αλλαγές στον τρόπο ζωής και να βοηθήσουν το άτομο να διατηρήσει τη συνέπεια στο θεραπευτικό του πλάνο. Ωστόσο, είναι σημαντικό αυτή η υποστήριξη να μην μετατραπεί σε αστυνόμευση των διατροφικών συνηθειών του ατόμου ή σε ακούσια προώθηση της ντροπής ή της ενοχής για τη διατροφική του συμπεριφορά, καθώς αυτά θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τη διαταραχή.

Η πρόκληση για τις οικογένειες και τις κοινότητες είναι να βρουν τη σωστή ισορροπία – πρέπει να ενθαρρύνουν τις υγιείς συμπεριφορές και να παρέχουν συναισθηματική υποστήριξη, αλλά και να σέβονται την αυτονομία του ατόμου. Είναι σημαντικό γι’ αυτούς να συμμερίζονται τους αγώνες του ατόμου, αντί να το στιγματίζουν ή να το κατηγορούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η οικογενειακή θεραπεία μπορεί να είναι χρήσιμη για την αντιμετώπιση τυχόν δυσλειτουργικών οικογενειακών δυναμικών που μπορεί να συμβάλλουν στη διαταραχή και για να διασφαλιστεί ότι τα μέλη της οικογένειας κατανοούν το ρόλο τους στην υποστήριξη της ανάρρωσης του ατόμου.

Επιπλέον, η υποστήριξη από την ευρύτερη κοινότητα – όπως ομάδες υποστήριξης, θεραπευτές που ειδικεύονται στις διατροφικές διαταραχές και κοινοτικά εκπαιδευτικά προγράμματα – μπορεί επίσης να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στη θεραπεία και την ανάκαμψη. Αυτοί οι πόροι μπορούν να παρέχουν στα άτομα και τις οικογένειές τους επιπλέον κατανόηση, στρατηγικές αντιμετώπισης και μια αίσθηση κοινής εμπειρίας, η οποία μπορεί να ανακουφίσει σημαντικά τα αισθήματα απομόνωσης ή ντροπής που συνδέονται με τη διαταραχή.

 

Ιστορική αναδρομή και μελλοντικές προοπτικές

Η κατανόηση της Διαταραχής Υπερφαγίας έχει εξελιχθεί σημαντικά στην ιατρική κοινότητα με την πάροδο των ετών. Στην αρχική της εκδοχή, η υπερφαγία ή υπερκατανάλωση τροφής δεν αναγνωριζόταν ως ανεξάρτητη διαταραχή, αλλά θεωρούνταν μάλλον σύμπτωμα ή στοιχείο άλλων διαταραχών, όπως το σύνδρομο Prader-Willi ή ορισμένων διαταραχών της διάθεσης. Η αναγνώριση και ο προσδιορισμός της Διαταραχής Υπερφαγίας ως ξεχωριστής πάθησης αποτελεί σχετικά πρόσφατη εξέλιξη.

Ιστορικά, η πολύπλοκη αλληλεπίδραση ψυχολογικών, βιολογικών και κοινωνικοπολιτισμικών παραγόντων που συμβάλλουν στη διαταραχή κατέστησε δύσκολη την οριοθέτησή της. Ωστόσο, με την αυξανόμενη έρευνα και κατανόηση, οι μοναδικές πτυχές της Διαταραχής Υπερφαγίας έχουν σταδιακά έρθει στο προσκήνιο, οδηγώντας στη βελτίωση των διαγνωστικών κριτηρίων της και στην ανάπτυξη εξειδικευμένων θεραπευτικών προσεγγίσεων.

Όσον αφορά στις φαρμακολογικές παρεμβάσεις, μια αξιοσημείωτη πρόοδος είναι η εισαγωγή της λισδεξαμφεταμίνης. Ενώ αυτό το φάρμακο έχει παρουσιάσει κάποιες δυνατότητες στη διαχείριση της διαταραχής υπερφαγίας, η αποτελεσματικότητα και το προφίλ ασφαλείας του χρειάζονται περαιτέρω διερεύνηση μέσω εκτεταμένης έρευνας.

Οι μελλοντικές προοπτικές για τη διαταραχή περιλαμβάνουν τη συνέχιση αυτής της ενδελεχούς διερεύνησης για την αποκάλυψη περισσότερων πληροφοριών σχετικά με τους αιτιολογικούς παράγοντες, τις αποτελεσματικές στρατηγικές πρόληψης και τις βέλτιστες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Η προσδοκία για το μέλλον είναι να εδραιωθεί μια αντίληψη της Διαταραχής Υπερφαγίας που να αναγνωρίζει τόσο τη σωματική όσο και την ψυχολογική της διάσταση και να παρέχει ισχυρή υποστήριξη στα άτομα που αντιμετωπίζουν αυτή την κατάσταση.

Διαταραχή Υπεραφαγίας | Διάγνωση, Επιπτώσεις & Θεραπεία
Ψάξε ανά κατηγορία...

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΑΓΧΟΥΣ

ΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΣ

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Read more...

Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντμ. DSM-5

Hilbert A. Binge-Eating Disorder. Psychiatr Clin North Am. 2019 Mar;42(1):33-43.

Brownley KA, Berkman ND, Peat CM, Lohr KN, Cullen KE, Bann CM, Bulik CM. Binge-Eating Disorder in Adults: A Systematic Review and Meta-analysis. Ann Intern Med. 2016 Sep 20;165(6):409-20.

Giel KE, Bulik CM, Fernandez-Aranda F, Hay P, Keski-Rahkonen A, Schag K, Schmidt U, Zipfel S. Binge eating disorder. Nat Rev Dis Primers. 2022 Mar 17;8(1):16.

*Οι πληροφορίες παρέχονται μόνο για ενημερωτικό σκοπό. Δε θα πρέπει να θεωρηθούν υποκατάστατο της εξατομικευμένης Ψυχιατρικής εξέτασης, διάγνωσης και θεραπείας.

Read more...

Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντμ. DSM-5

Hilbert A. Binge-Eating Disorder. Psychiatr Clin North Am. 2019 Mar;42(1):33-43.

Brownley KA, Berkman ND, Peat CM, Lohr KN, Cullen KE, Bann CM, Bulik CM. Binge-Eating Disorder in Adults: A Systematic Review and Meta-analysis. Ann Intern Med. 2016 Sep 20;165(6):409-20.

Giel KE, Bulik CM, Fernandez-Aranda F, Hay P, Keski-Rahkonen A, Schag K, Schmidt U, Zipfel S. Binge eating disorder. Nat Rev Dis Primers. 2022 Mar 17;8(1):16.

*Οι πληροφορίες παρέχονται μόνο για ενημερωτικό σκοπό. Δε θα πρέπει να θεωρηθούν υποκατάστατο της εξατομικευμένης Ψυχιατρικής εξέτασης, διάγνωσης και θερπαείας.

Εάν δεν αισθάνεσαι καλά...

...μη ντραπείς να ζητήσεις βοήθεια!

Όλοι οι επαγγελματίες ψυχικής υγέιας είμαστε εδώ για να σε βοηθήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε! Μην αφήνεις τον εαυτό σου να το αντιμετωπίζει μόνος του όλο αυτό…αξίζεις να σου δώσεις τη στήριξη που χρειάζεσαι!

…κι αν σε φοβίζει να διασχίσεις μόνος/η σου αυτό το μονοπάτι, θέλω να ξέρεις ότι σε καμία περίπτωση δεν είσαι μόνος/η! Είμαστε πολλοί αυτοί που το διασχίζουμε, ακόμα κι αν δε γνωρίζουμε ακόμα ο ένας τον άλλον. Είμαστε όμως μια παρέα, που προσπαθεί κάθε μέρα, με νύχια και με δόντια, να φροντίσει τον ψυχικό της κόσμο…όσο δύσκολο κι αν είναι κάποιες φορές αυτό!

Μη διστάζεις λοιπόν! Ξεκίνα κι εσύ! Δε σου λέω ότι θα είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο…θα χρειαστεί επιμονή και υπομονή, αλλά με την κατάλληλη στήριξη, θα το δεις…μπορούν να γίνουν θαύματα! Όσο σκοτεινά κι αν βλέπεις τώρα τον κόσμο γύρω σου, τα χρώματα υπάρχουν εκεί έξω και μας περιμένουν!

Τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Important!

Είμαι η Χριστίνα Λαμπροπούλου – Ιατρός, Βιολόγος & Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Δημιούργησα το The Mind Rises σε μια προσπάθεια να συνδυάσω την αγάπη μου για την Ψυχική Υγεία & την Ψυχιατρική με τη δημιουργικότητα! Εδώ, υπάρχει χώρος για όλους όσους θέλουν να ακολουθήσουν το μονοπάτι προς την αυτοαγάπη, την ψυχική ηρεμία και την αυτεπίγνωση. Όλοι είναι καλοδεχούμενοι! Εάν θέλεις να ξεκινήσουμε μαζί να βαδίζουμε σε αυτό το μονοπάτι προσφέρω τόσο ατομικές, όσο και ομαδικές θεραπευτικές συνεδρίες! Μπορείς παράλληλα να εξερευνήσεις το themindrises.gr για να βρεις τα διάφορα διαμαντάκια που έχω κρυμμένα στις σελίδες του – ελπίζοντας ότι θα σε βοηθήσουν να φτάσεις εκεί που έχεις βάλει στόχο!

dr. Christine Labropoulou

Δρ Χριστίνα Λαμπροπούλου - Ιατρός